صبر زرد

 

 

 

کاج مُطَبَّق

 نوعی کاجی سوزنی است با نام علمی Araucaria heterophylla. کاج مطبق از خانواده مطبقیان است. کاج مطبق (Araucaric excelsa)

گیاهی است سوزنی برگ و زیبا و از خانواده آراکرياسه با شاخه‌های مطبق، موطن اصلی آن جزيره نور فولک استرالیا است. رشد آن در محيط طبيعی زیاد ولی در آپارتمان به کندی رشد مینمايد احتياج به اکسيژن فراوان دارد و درجه حرارت بالا را تحمل نمی‌کند .

نیاز های کاج مُطَبَّق:

نور: اگرچه سايه را تحمل می‌‌کند ولی نزديک به پنجره با نور ملایم نگهداری کنيد البته قابلیت نگهداری در آفتاب را نيز دارد که بهتر است در بهار و تابستان آن را در خارج از آپارتمان نگهداری کنيد. در نور کامل بدون تابش آفتاب سبزتر ميماند ولی در آفتاب بهتر رشد می‌‌کند. هر چند وقت يکبار آن را 180 درجه بچرخانيد تا به طرف نور منحرف نشود.

دما: قابليت تحمل همه دماها را دارد به همين دليل می‌‌توان آن را در داخل يا خارج از آپارتمان نگهداری کرد. (به عنوان گياه باغچه‌ای و آپارتمانی کاربرد دارد.

آبیاری: در تابستان هفته‌ای دو بار و در زمستان در 7 تا 10 روز يکبار آبياری نما ييد خاک را هميشه مرطوب نگهداريد .

خاک: خاک کمپوست برای اين گياه مناسب است. خاک را سبک تهيه نماييد مخلوطی از دو قسمت گل و سه قسمت برگ پوسيده برای اين گياه مناسب است.

تکثیر:تکثير کاج مطبق در خانه بسيار مشکل و تقريبا ناممکن است. برای تکثير از بذر يا قلمه استفاده می‌‌شود که البته قلمه بايد از انتها ی ساقه گياه باشد در غير اينصورت گياه حاصل کج در می‌‌آيد.

گل محمدی(طلای صورتی)

 نام :  گل محمدي       نام لاتين؛       Domask – Rose اسم علمي :     Rosa Domascena  Mill

گل محمدي يك گياه گل دار از خانواده  Rosaceaeاست كه بيشتر براي گلاب گيري ، داروسازي و طب ، عطرسازي و صنايع غذائي مصرف دارد. رويشگاه اولية آن ايران و در حال حاضر در استانهاي اصفهان ( كاشان ) ، فارس ، كرمان ، آذربايجان شرقي و غربي ، مركزي و ... كشت ميشود. مناطق عمدة توليد گل محمدي در استان اصفهان عبارتند ازكاشان، گلپايگان ونطنز. سطح زير كشت در استان اصفهان معادل 1206 هكتار با ميزان توليد 5481 هكتار مي باشد (آمار سال 1385) كه در رتبه سوم كشوري قرار دارد.

از نظر گياهشناسي گل محمدي درختچه اي خاردار با ارتفاع حدود 5/1 متر با برگهاي 5 تا 7 برگچه اي به شكل تخم مرغ و رنگ سبز براق بوده و گل آن كم پر تا نيمه پٌرپر به رنگ صورتي تا صورتي- قرمز و معطر با گل آذين خوشه اي مركب يا منفرد مي باشد. زمان گلدهي در اكثر گونه ها در بهار مي باشد.

 اين گياه بسيار مقاوم بوده و اكثر شرايط آب و هوائي را به خوبي تحمل مي كند ولي اصولاً مناطق باز و آفتابگير با شبهاي نبستاً خنك را ترجيح مي دهد. نسبت به كم آبي مقاوم بوده و بسته به منطقه كشت شده بين 7 تا 15 روز يكبار در زمان گلدهي و 20 تا 30 روز يكبار در ديگر دوره هاي رشد آبياري مي شود. در كاشان آبياري 5 تا 10 مرتبه با دوره آبياري 12 تا 50 روز مرسوم مي باشد. خاكهاي حاصلخيز شني- رسي داراي بافت نسبتاً خشك كه هوا را به خوبي از خود عبور دهد و داراي مقاديري مواد آلي پوسيده باشد و  PH حدود 5/6 بهترين محيط رشد براي گل محمدي مي باشد.

كاشت نهال هاي آن معمولاً در اسفندماه در گودالهائي به عمق 30 تا 40 سانتي متر انجام مي شود. عمده ترين روش كشت جوي و پشته با فواصل خطوط كشت حدود 4 متر و فاصله نهالهاي حدود 2 متر است. البته روش كرتي نيز در بعضي از مناطق مرسوم است كه در اين حالت فاصله كاشت 5/1×5/1 متر تا 2 × 2 متر در نظر گرفته مي شود.

عمليات هرس بيشتر براي حذف شاخه هاي ضعيف و كنترل بيماري ها و آفات انجام مي شود و در اكثر مناطق عمل هرس فرم دهي ديده مي شود. معمولاً 5 تا 6 سال بعد از كاشت درختچه هاي گل محمدي راكف بر مي كنند تا عمل جوان سازي گياه انجام شود.

گل محمدي از سال دوم شروع به گل دهي مي كند و بيشترين محصول را در سالهاي 3 و 4 دارد ولي از سال ششم گل ها ريز شده و مقدار محصول نيز كم مي شود. زمان برداشت از اول ارديبهشت شروع شده و در بعضي مناطق گاهي تا آخر خرداد نيز ادامه مي يابد ولي معمولاً طول دورة برداشت 20 تا 30 روز است. ميانگين مقدار محصول يك درختچة گل محمدي 2 تا 5/2 كيلوگرم است.

گل محمدي از راه پاجوش ، قلمه زدن ، خوابانيدن و پيوندزدن و از طريق بذر ( براي مصارف خاص ) تكثير مي شود كه در كاشان اكثراً به روش پاجوش است.

مهمترين آفات گل محمدي شته ها ( خصوصاً شتة گل سرخ ) كنه ها، شپشك ، كرم ساقه خوار و مهمترين بيماري آن سفيدك مي باشد. در كاشان سموم مصرفي براي كنترل آفات بيشتر گوزاتيون، مالاتيون و ديازينون و براي بيماري سفيدك سموم سولفوره مي باشد.

زعفران

آب و هوای مناسب زعفران:
زعفران گیاهی است نیمه گرمسیری و در نقاطی که دارای زمستانهای ملایم و تابستان گرم و خشک باشد بخوبی می روید

  مقاومت زعفران در مقابل سرما زیاد است و لیکن چون دوران رشد آن مصادف با پائیز و زمستان و اوایل بهار است طبعا در این ایم به هوای مناسب و معتدلی نیاز دارد. در دوره خواب یا استراحت گیاه (تابستان) بارندگی یا آبیاری برای آن مضر است بنابراین کشت و کار آن در مناطق گیلان و مازندران و مناطق گرم جنوب کشور معمول نیست. اراضی آفتاب گیر و بدون درخت که ضمنا در معرض بادهای سرد نیز نباشد برای رشد زعفران مناسب است. با این وجود در برخی از روستاهای بیرجند و قاین در زیر سایه بوته های زرشک و درختان بادام که در تابستان کمتر آبیاری می شوند کاشته می شود.
حداکثر دمای این گیاه بین 40 تا 35 درجه سانتی گراد و در ارتفاع بین 1300 تا 2300 متر از سطح دریا عملکرد خوبی را نشان داده است.
خاک مناسب پرورش زعفران:
از آنجاییکه پیاز زعفران مدت نسبتا زیادی (7 - 5 سال) در زمین می ماند. خاک زمین باید سبک یا ترکیبی از شن و رس باشد که پیاز بتواند در این مدت علاوه بر تامین مواد غذایی، در مقابل شرایط خاص منطقه ای نیز مقاومت نماید.
بنابراین جهت رشد و نمو مناسب گیاه و تولید محصول مرغوب و مطلوب زمین های حاصلخیز و زهکشی شده بدون درخت با خاک(لومی، لیمونی، رسی و شنی) و آهک دار که PH آن بین 7-8 باشد بر زمین های شور، فقیر و مرطوب، اسیدی ترجیح داد.
زعفران در زمین هائیکه دارای قلوه سنگ یا علف های هرز یا مواد آلی پوسیده نشده باشد محصول خوبی نمی دهد.
تهیه زمین:
در تهیه زمین به منظور کاشت زعفران لازم است توجه و دقت خاصی معمول شود ابتدا در فرصتهای مناسب در پائیز یا زمستان زمین مورد نظر را شخم عمیق می زنند درصورتیکه شرایط مناسب نبوده یا دسترسی به تراکتور مقدور نباشد می توان شخم را در پایان بهار یا اوایل تیرماه نیز انجام داد.
در تهیه زمین بطریق سنتی در اوایل بهار پس از قطع بارانهای بهاره زمین را با گاوآهن ایرانی شخم می زنند بعد از 15 - 10 روز مجددا به شخم زمین اقدام می کنند و اگر زمین دارای کلوخ باشد گاوآهن را باز کرده و کلوخ ها را با استفاده از ماله خرد می کنند بعد از دو یا سه هفته مجددا زمین را دوبار در جهات عمود بر هم شخم می زنند قبل از شخم سوم برای هر 100 متر مربع زمین 10 - 5 بار الاغ کود حیوانی پوسیده پخش می نمایند کشاورزان بخوبی دریافتند که شخم های مکرر صرفنظر از تهیه بستر مناسب کشت زمین را تا حدودی از وجود علف های هرز پاک می سازند.
در این طریق زمین کرت بندی شده و طول و عرض کرتها را نسبت به شیب زمین و قدرت آب تعیین می کنند. معمولا عرض و طول کرتها در حد بین 4*10 تا 100*10 متر می باشد در زراعت مکانیزه زعفران زمین را در پاییز سال قبل از کشت با گاوآهن شخم عمیق می زنند در بهار پس از قطع بارانهای بهاری خاک را با انجام شخم متوسط ضمن سله شکنی از وجود علفهای هرز پاک می کنند در مرداد یا شهریور پس از پخش 40 -80 تن کود حیوانی و 200 کیلوگرم فسفات آمونیوم زمین را بصورت فارو در میاورند و برای کشت آماده می کنند. (البته متخصصین تغذیه ای توصیه می کنند که حدود 250 کیلوگرم سولفات پتاسیم نیز در این مرحله با خاک مخلوط گردد)
انتخاب پیاز و زمان کشت زعفران:
احداث مزارع جدید زعفران فقط بوسیله پیاز آن مقدور و معمول است. بنابراین تهیه و انتخاب پیاز مرغوب جهت کاشت در ایجاد و گسترش کشت حائز اهمیت است. پیاز زعفران را می توان از خاک درآورد به انبار یا مزرعه دیگری منتقل نمود، با توجه به دوده خواب یا استراحت پیاز که از اواخر اردیبهشت ماه تا اواخر مرداد ادامه دارد می توان در این فاصله نسبت به بیرون آوردن پیاز اقدام کرد. بهتر است پیازها پس از بیرون آوردن از زمین کاشته شوند تا پیازها ضمن ادامه استراحت در زمین جدید مستقر شوند. از بیرون آوردن پیازها در اواخر مرداد به بعد باید خودداری کرد چون در این موقع بعضی از پیازها ممکن است برای ریشه دادن و جوانه زدن آماده باشند هر قدر فاصله بیرون آوردن پیازها تا کاشت کمتر باشد بهتر است با وجود این پیاز زعفران را برای مدت چندماه در محل سرد و خشک با ارتفاع 30 - 20 سانتی متر می توان بصورت پخش شده نگهداری نمود ولی این امر باعث عدم توسعه فیزیولوژیکی گلها شده و باردهی سال اول کشت را شدیدا کاهش می دهد.
پیاز زعفران را از موقع خزان بوته (اوایل خرداد تا اواسط مهرماه می توان کشت نمود ولی بهتر است از کاشت پیاز در اواخر تیر و اوایل مرداد خودداری شود زیرا در این موقع هوا و زمین بسیار گرم است و بیم آن می رود که رطوبت پیاز موقع جابجای از بین رفته و به آن صدمه وارد شود. بر اساس تحقیقات انجام شده توسط مرکز پژوهشهای صنعتی خراسان بهترین زمان کشت خرداد ماه می باشد.

کاملیا:

درختچه ای است از خانواده چای با برگ های سبز تیره دائمی نسبتا  ضخیم به درشتی برگ چای ، گل ها درشت و سفید رنگ و در بعضی از ارقام صورتی یا قرمز است. تعداد گلبرگ ها زیاد ، این گیاه در محلی نسیتا سایه گل می دهد. خاک های نسبتا اسیدی را می پسندد. تکثیر آن از طریق قلمه های نیمه خشبی است.

 

میخک

درخت میخک بومی جزائر اندونزی و اقیانوسیه است و بعلت زیبایی خاصی که درد امروز در بیشتر نقاط دینا بعنوان درخت زینتی پرورش داده می شود . البته در مناطق سردسیر این گیاه در گلخانه و گرم خانه نگهدری می شود .در قدیم الایام میخک ادویه ای گران قیمت بوده که تنها پادشاهان و ثروتمندان مکی توانستند از آن استفاده کنند
میخک درختی است کوچک و مخروطی شکل که برگهای آن هیچ وقت زرد نمی شود ودر تمام طول سال سبز است . ارتفاع این درخت تا 10 متر می رسد . برگهای آن نوک تیز و بیضوی و دم برگهای آن قرمز رنگ است و به درخت زیبایی مخصوصی می دهد
گلهای میخک کوچک و مجتمع بصورت خوشه هایی شامل 10 تا 25 گل می باشد .
وجه تسمیه این درخت بدین دلیل است که غنچه های خشک شده آن که کوچک و بطول یک سانتی متر است بشکل میخ کوچک می باشد .

ترکیبات شیمیایی

غنچه های درخت میخک پس از باز شدن یعنی قبل از اینکه رنگ خاکستری و ارغوانی آن تبدیل به قرمز شود باید چیده و خشک نمود . میخک که بعنوان ادویه و دارو بکار می رود پودر این غنچه ها می باشد .
میخک دارای 16 درصد و ساقه های درخت در حدود 5 درصد و برگهای آن دارای 2 درصد اسانس روغنی می باشد که از تقطیر این قسمت ها بدست می آید .
اسانس میخک دارای بوئی قوی وطعمی سوزاننده می باشد .این اسانس سفید رنگ بوده که اگر در مجاورت هوا قرار گیرد رنگ آن تیره و غلیظ می شود .
اسانس میخک دارای اوژنول ،‌کاربو فیلین ، الکل بنزیلیک ، بنزوات دو متیل ، فورفوول و اتیلن می باشد .
اوژنول که ماده اصلی میخک می باشد آرام کننده و ضد عفونی کننده است و از آن در دندانپزشکی برای آرام کردن درد دندان استفاده می شود .

خواص داروئی

میخک یعنی خشک شده غنچه درخت میخک از دو هزار سال پیش بعوان ادویه بکار می رفته است . میخک از نظر طب قدیم ایران خیلی گرم و خشک است و دارای خواص بسیاری است .

1. برای رفع دندان درد و گوش درد یک قطره از اسانس میخک و یا روغن آنرا روی دندان بمالید و یا در گوش بچکانید .
2. میخک تقویت کننده مغز می باشد و کسانیکه حافظه ضعیف دارند باید از دم کرده میخک استفاده کنند.
3. میخک از سرطان جلوگیری کرده و حتی درمان کننده سرطان می باشد .
4. برای رفع سردرد مفید است.
5. در برطرف کردن فلج و لقوه موثر است .
6. ضعف اعصاب را درمان می کند .
7. برای رفع تنگی نفس مفید است .
8. کسانیکه مبتلا به بیماری سوواس هستند برای درمان آن باید میخک بخورند .
9. مقوی معده و جهاز هاضمه است
10. کبد و کلیه را تقویت می کند .
11. سکسکه را برطرف می کند .
12. برای تقویت نیروی جنسی سرد مزاجان مفید است بدین منظور باید 2 گرم از پودر میخک را با شیر مخلوط کرده و هر روز بمدت یک هفته از آن استفاده کرد .
13. کسانیکه قطره قطره ادرار می کنند برای درمان آن باید چای میخک بنوشند .
14. میخک اشتهاآور است .
15. بدن را تقویت می کند .
16. برای ترمیم قرنیه چشم و برطرف کردن لکه در چشم ، می توان چند قطره از محلول آبی میخک در چشم بچکانید .
17. میخک تب بر است .
18. میخک کرم کش است و داروهای کرم کش دارای میخک می باشند .
19. برای گردش خون و قلب مفید است.
20. اسهال و دل درد را تقویت می کند .
21. برای درمان کمردرد ، چای میخک و یا دو قطره اسانس میخک را با آب گرم و یا چائی مخلوط کرده و بنوشید .
22. نوشیدن یک فنجان چای میخک بعد از غذا گاز و درد معده را از بین می برد
23. استفاده از میخک گرفتگی عضله را از بین می برد.

طرز استفاده :برای تهیه چایی یا دم کرده میخک مقدر 10 گرم میخک را با یک لیتر آب جوش مخلوط کرده و بمدت 5 دققیه دم کنید.

مضرات : همانطور که گفته شد میخک بسیار گرم است و بنابراین برای گرم مزاجان مناسب نیست و ممکن است باعث ناراحتی کلیه و روده ها شوداینگونه افردر باید میخک را با صمغ عربی مخلوط کرده و بخورند .

پرنده بهشتی

لاله واژگون

خانواده ساكسيفراگاسه Saxifragaceae

خانواده ديگري كه تنوع خاصي در بين گونه­هاي آن وجود دارد ساكسيفراگاسه يا توت ­فرنگي است. برخي بعنوان گياهان زينتي و بعضي ميوه‌هاي خوراكي هستند.    ساكسيفراژ گياه پوششي گلخانه‌اي Grant coverساكسيفراژ از گياهان زينتي خانواده ساكسيفراگاسه است كه رشد رونده داشته و همچون توت فرنگي توليد رانِر يا دَسَتك مي­كند و بوسيله رانر تكثير مي­شود. ساكسيفراژ شباهت زيادي با گياهان بگونياسه دارد.    برگنيا برگنيا گياهي ديگر از اين خانواده است كه برگ­هاي بسيار درشت، سبز و تقريباً گرد دارد و كاملاً مقاوم ‌به شرايط هواي آزاد است. چنانچه در زمستان دوره يخبندان طولاني وجود نداشته باشد و فصل تابستان هم خيلي گرم و سوزان نباشد اين گياه براحتي در فضاي آزاد رشد و نمو مي­كند، اما سرعت رشد خيلي زيادي ندارد. برگينا براحتي بوسيله قلمه­هاي ساقه تكثير مي­شود. بخش زينتي اين گياه علاوه بر برگ‌هاي زيبا گل­هاي بنفش و صورتي رنگ است كه به شكل يك خوشه بر روي برگ­ها قرار گرفته­اند.

 

ادامه نوشته

خانواده رزاسه Rosaceae

رزاسه يا گل‌ سرخيان رزاسه يكي از خانواده­هاي متنوع و پر جمعيت از نظر گونه­هاي گياهي است. گياهان گوناگون آن با كاربرد مختلف ديده مي‌شوند. تعداد زيادي گياهان دارويي، درختان ميوه، بخشي از گياهان زينتي، تعداد زيادي گل‌هاي شاخه بريده يا گياهان آپارتماني در اين خانواده هستند. اجداد رزهاي امروزي نسترن‌ها هستند. نسترن­ها با نام جنسي رزا Rosa در جهان شناخته شده هستند و شامل مجموعه‌اي از گياهان با خواص و كاربردهاي گوناگون مي­باشند. نسترن­هاي شناخته شده­اي در نقاط مختلف ايران بصورت پايه درختان پيوندي و پايه گل­هاي رز پيوندي كشت و كار مي­شوند.    رزا فوئتيدا Rosa foetida يكي از اين نسترن­هاي بسيار زيباي شناسايي شده در ايران رزا فوئتيدا Rosa foetida است. كه در منطقه كوهستاني كردستان به وفور يافت مي­شود. رزا فوئتيدا درختچه‌اي است با رشد منظم و برگ­هاي درخشان سبز، گل­هاي زرد معطر و منظره­اي بسيار زيبا دارد. اين گياه به تنهايي هم بعنوان درختچه زينتي قابل كشت و كار است.    رزا موشاتا نسترن ديگري به نام نسترن زرد يا رزا موشاتا است كه در مناطق كوهستاني ايران مي­رويد. اما رايحه مطبوعي كه در رزا فوئتيدا هست در اين گياه وجود ندارد. رزا موشاتا گياهي است كه بافت نامناسب و خاكي با PH  بالا را بخوبي تحمل مي­كند.    نسترن شيرازي نسترن ديگر به نام رز وحشي تحت نام نسترن شيرازي و رزا هميسفريكا گياهي است كه در كوه‌هاي استان فارس به وفور وجود دارد. نسترن ديگري در استان فارس به نام گل دو رو وجود دارد كه در حقيقت يك رزا فوئتيدا استRosa foetida bicolor يا گل آتشين.    گل محمدي Rosa damascena نسترن بومي و معطر ديگر در ايران رزا دامِسانا يا گل محمدي است. و به عنوان كار اقتصادي در بسياري از نقاط ايران در حال كشت و كار است. گل‌هاي پُر پَر آن تا اواخر مرداد ماه ديده مي‌شود.

 

ادامه نوشته

پاندانوس

 

 

 گياهي است گرمسيري داراي ساقه‌هاي كوتاه و پوشيده از ريشه‌هاي بهم فشرده نسبتاً هوايي است كه انبوهي از برگهاي شمشيري براق و چرمي شكل از همانجا رشده كرده است كناره‌ها و روي رگبرگ مياني داراي دندانه‌هاي ظريف و خار مانند است برگهاي سبز درخشان با حاشيه سفيد به نحو جالبي به طرف پايين متمايل مي‌گردد.

خاك: مخلوطي از خاك برگ پوسيده و ماسه و خاك باغچه مرغوب

نور : احتياج به نور متوسط دارد.

آبياري : به مقدار زيادي آب احتياج دارد . خاك بايد هميشه به اندازه كافي مرطوب باشد.

حرارت : به حرارت زياد حداكثر 30 درجه و حداقل 16 الي 19 سانتيگراد نياز دارد.

تغذيه : از اواخر بهار تا اوايل پاييز بايستي بوسيله كودهاي شيميايي محلول در آب ، هر بيست روز يكبار از طريق برگها و ريشه مورد تغذيه قرار گيرد.]

رطوبت : گياه به رطوبت متوسط هوا در حدود 50-70 درصد احتياج دارد.

ازدياد : بهترين و عملي ترين روش تكثير پاندانوس استفاده از پاجوش‌هايي است كه بشكل يك گياه كوچك    و در اطراف ساقه نزديك خاك مي‌رويد اين گياهچه را جدا كرده و در يك خاك سبك يا خزه مي‌كارند.

دیفن باخیا

گياهي است زيبا با ساقه‌هاي نرم و آبكي و برگهايي برنگ سبز                                    با لكه‌هاي سفيد و زرد و رگبرگهاي اصلي كاملاً مشخص . برگها                               بسته به نوع گياه پهن و درشت و يا نسبتاً كوچكند. ساقه اصلي                                     غالباً بدون انشعاب است و برگهاي انتهايي مداوم و در حال فعاليت                              و رشد مي‌باشند. در بيشتر رقم ها برگهاي پايين بتدريج مي‌ريزند و                            ساقه گياه حالت لخت به خود مي‌گيرد كه در اين صورت گياه زيبائي خود را از دست مي دهد. در اين صورت مي توان برگهاي انتهايي را همراه با 10 سانتيمتر از بخش فوقاني ساقه قطع و در ظرف آب يا در بستري از ماسه ريشه دار كرده و سپس در گلدان با خاك مناسب كاشت.

بقيه ساقه كه از بندهاي نزديك بهم تشكيل يافته قابل تكثير است و كافي است كه آن را به نحوي به قطعات تقسيم كنيم كه هر يك داراي يك جوانه يا بيشتر باشد. اين قلمه‌ها را به صورت افقي در بستر قلمه خوابانده بطوريكه نصف قلمه‌ها از خاك بيرون باشد. خاك : مخلوطي از سه قسمت خاك جنگلي و يك قسمت خاك معمولي نور :  به نور متوسط و محيط كاملاً روشن نياز دارد. آبياري : به مقدار متوسطي آب احتياج دارد . خاك بايد هميشه داراي رطوبت باشد و در هر بار آبياري بايد آب زياد نداد. حرارت : به حرارت زياد حداكثر 30 درجه و حداقل 16 تا 19 درجه سانتيگراد نياز دارد. تغذيه : اين گياه در زمان رشد احتياج به كودهاي كامل دارد و هر 15 روز يكبار يكبار مي‌توان آن را با كودهاي كامل شيميايي محلول در آب با مشخصات ذكر شده روي آن تغذيه كرد. تكثير : قلمه ساقه به طول 8 سانتيمتر از انتهاي ساقه و يا قطع ساقه به قلمه هاي 5 تا 8 سانتيمتر بدون برگ و قرار دادن آنها در بستري از نباتات در حرارت 21-24 درجه سانتيگراد صورت مي گيرد.

کروتن

گياهي است رنگارنگ بسيار زيبا در انواع مختلف با برگهاي باريك ، پهن برگها در اصل سبز بوده لكه‌هاي قرمز و زرد در پهنه برگ پيشروي نموده و رنگهاي جالب و دلفريبي بوجود مي‌ آورد يكي از مشخصات مشترك گياهان اين تيره شيرابه سفيدي است كه هنگام قطع شاخه‌ها و يا برگها از آن جاري مي ‌شود. خاك : به خاك نيمه سبك با زه كش كامل احتياج دارد. مخلوطي از خاك برگ پوسيده ، ماسه و قدري خاك معمولي كه اصطلاحاً به خاك باغچه شبيه است.

نور : به نور متوسط نياز دارد. آبياري : به مقدار متوسطي آب احتيار دارد. خاك بايد هميشه داراي رطوبت باشد. حرارت : به حرارت زياد حداكثر 30 درجه و حداقل 16 تا 19 سانتيگراد نياز دارد. رطويت : به رطوبت نسبي در حدود 70 تا 90 درصد احتياج دارد. تغذيه : در طول رشد و فعاليت گياه استفاده از كودهاي شيميايي بصورت محلول پاشي روي برگها و تغذيه از راه ريشه هر هفته لازم است. ازدياد : بهترين روش تكثير از طريق گرفتن قلمه هاي بطول 8 سانتيمتر در فصل بهار مي باشد.. وقتي قلمه‌ها گرفته مي‌شود از محل قطع شاخه‌ها شيرابه سفيد رنگي جاري مي‌شود. با فروبردن قلمه‌ها در خاكستر و يا قارچ كش‌ها اين شيرابه را بايد خشك كرد و در بستر مناسبي كه داراي خاك سبك است كاشت.

یوکا

 

گياهي است گرمسيري و بسيار زيبا كه در اغلب منازل بصورت گلداني و كاشت در پاسيو ها نگهداري مي شود اين گياه داراي ساقه بسيار محكم و چوبي است و برگها برنگ سبز و شبيه شمشير با نوك تيز از لبه گلدان تا انتهاي ساقه چوبي را مي پوشاند. خاك : يوكا به خاك نيمه سبك احتياج دارد. زهكش در گلدان يوكا حائز اهميت است و خاك آن مخلوطي از از خاكبرگ پوسيده ، ماسه شسته و كود پوسيده دامي و قدري خاك معمولي مي‌باشد.

نور : يوكا به نور كافي نسبتاً زياد نياز دارد. بنابراين بايستي در روشن ترين قسمت ساختمان نگهداري شود. در نور ضعيف برگها از شادابي افتاده ، رنگ سبز آن به زردي مي گرايد و حالت لوله اي و افتاده پيدا مي كند. آبياري : اصولا گياهي كم آب است فقط بايد هميشه خاك آن مرطوب متوسط باشد. مقدار و تعداد آبياري و فصل گرم تابستان زيادتر از ساير مواقع سال خواهد بود. حرارت : نظر به اينكه گياهي گرمسيري است به حرارت زياد نياز دارد. مناسبترين درجه حرارت بين 10 تا 25 درجه سانتيگراد رطويت هوا : گياهي استثنائي است . در مناطق مرطوب رشد بسيار عالي وكامل دلرد و در محيط هاي خشك مقاوم است . تغذيه : يوكا احتياج كامل به تمام مواد غذايي دارد و بوسيله كودهاي شيميايي محلول كه داراي ميكروالمنت آهن مي باشد مي توان هر 15 روز يكبار به آن كود داد. ازدياد : تكثير اين گياه از از طريق قطع سرشاخه‌هاي گياهان بزرگ (قلمه سرگياه) و پاجوش انجام مي‌گيرد. سرشاخه ها را از قسمت چوبي شده قطع و محل قطع شده را در گياه مادري با چسب پيوند مي پوشانند. كه از تبخير آب ساقه اصلي جبوگيري شود. شاحه هاي قطع شده را در خاك سبكي كه بيشتر خزه و ماسه است فرو كرده در درجه حرارت 25 تا 30 درجه سانتيگراد با رطوبت هوا 60 تا 70 درجه نگهداري كرده و معمولا قلمه ها لعد از يك ماه بخوبي ريشه مي كنند. بغير از سرشاخه‌ها ، ساقه‌هاي چوبي يوكا را به اندازه‌هاي مختلف قطع كرده و عين سرشاخه‌ها ريشه‌دار مي‌كنند كه تبديل به گياه جديد خواهد شد.

آگلونما

گياهي است از خانواده شيپوريها با قد و قامتي برازنده و جالب و ارتفاع آن به 60 سانتيمتر مي‌رسد. اين گياه زيبا داراي برگهاي كشيده و برگها نسبت به انواع ديگر كوتاهتر است رنگ برگها سبز مايل به آبي، در وسط برگها لكه‌هاي خاكستري نقره فام به صورت نامنظم در پوسته برگ گسترده شده است جذابيت اين گياه مربوط به برگهاي آن است

گلهاي اين گياه در اواسط تابستان برنگ سفيد و لوله‌اي ظاهر مي‌شود و براي تقويت عمومي گياه بهتر است چيده شود. خاك : به خاك هرموسي سبك مخلوط با ماسه نياز دارد نور : نياز به نور متوسط دارد آبياري : به مقدار زيادي آب احتياج دارد . خاك بايد هميشه به اندازه كافي مرطوب باشد. حرارت : به حرارت زياد حداكثر 30 درجه سانتيگراد و حداقل 16-19 درجه سانتي‌گراد نياز دارد. تغذيه : اين گياه در دوران فعاليت و رشد به تمام عناصر غذايي نياز دارد و مي توان از كودهاي شيميايي محلول در آب هر 10 روز يكبار از طريق برگ و ريشه غذاي لازم داده شود. رطوبت : به رطوبت نسبي در حدود 70تا 90 درصد احتياج دارد. ازدياد: تكثير آن از طريق پاجوشها، قلمه سرشاخه‌ها و يا تقسيم بوته‌هاي بزرگ صورت مي گيرد. قلمه ها در خاكي از مخلوط خزه با كمي ماسه زده مي‌شود.

پتوس

گياهي است گرمسيري ، برگها به شكل بيضي برنگ سبز با رگه‌ها و لكه‌هاي زرد و سفيد و در انواع ديگر فقط رنگ برگها سبز است برگهاي جوان كوچك و ظريف و با طراوت و براق است . در اثر تغذيه خوب از طريق برگ و ريشه‌هاي هوائي داراي برگهاي پهن و بزرگ مي‌شود اين گياه به صورتهاي مختلف در بيشتر منازل نگهداري مي‌شود.

خاك : پتوس احتياج به خاك سبك با زهكش كامل دارد. زه كش گلدانها داراي اهميت فوق‌العاده است . در غير اينصورت آب در ته گلدان جمع شده و گياه شادابي و رشد خود را از دست مي‌دهد. نور: به محيط بسيار پرنور نياز دارد، در نور متوسط هم رشد مي‌كند آبياري : گياه به مقدار متوسطي آب احتياج دارد. حرارت : به درجه حرارت بالا نياز دارد، در زمستان حداقل درجه حرارت 15 درجه سانتيگراد باشد رطوبت : به رطوبت متوسط نياز دارد. تغذيه : اين گياه در دوران رشد اختياج به تمام مواد غذايي داشته و براي اين منظور از كودهاي كامل محلول در آب هر ده روز يكبار تغذيه كرد. ازدياد : بهترين راه تكثير استفاده از قلمه هاي سرشاخه هاي جوان است براي اين منظور قلمه هايي بطول 5 سانتيمتر كه داراي 2 تا 3 برگ باشد تهيه كرده و درخاك بسيار سبك مي كارند. تركيب اين خاك مخلوطي از خاك برگ پوسيده ، ماسه  شسته و خزه بطور مساوي  است در خزه مرطوب به تنهائي ريشه مي دهد و در منازل با قراردادن قلمه در آب آن را ريشه دار نموده و سپس در خاك مناسب مي كارند.

خانواده شمعداني و بنفشه آفريقايي

مقدمه در اين جلسه در مورد دو خانواده شمعداني و بنفشه آفريقايي مطالبي را بيان مي‌کنيم.   خانواده شمعداني Geraminaceae خانواده شمعداني يک خانواده نسبتاً پر گياه است. تعداد زيادي از آن‌ها بعنوان شمعداني‌هاي بذري تحت، عنوان گياهان يکساله در فضاي آزاد کشت مي‌شوند. حدود صد گونه از شمعداني‌هاي يکساله بذري در کاتالوگ‌هاي بذر موجود است. شمعداني‌هاي کشور ما از گروه پلارگونيوم‌ها و جنس پلارگونيوم هستند. اين جنس برگ‌هاي سبز پنجه‌اي و گل‌هاي متراکم دارد كه بعنوان گياهان فضاي سبزي و پات پلنت Pot plant معرفي شده‌اند.     شمعداني معمولي Pelargonium hortom شمعداني معمولي يا پلارگونيوم هورتوم علاوه بر اينکه در داخل ساختمان قابل نگهداري است بخش عمده مصرف آن در فضاي آزاد مي‌باشد. به دليل تنوع رنگ (صورتي، سفيد و قرمز) در طراحي‌هاي گوناگون در فضاي آزاد استفاده مي‌شود. حتي شمعداني معمولي به عنوان کشت نواري Border plant هم مورد مصرف دارد و گاهي به عنوان كشت متراکم و کپه‌اي استفاده مي‌شود.

 

ادامه نوشته

گل خطمي

 يك گياه علفي پايا استكه از تير تا شهريور گل مي دهد. اين گياه در چراگاهها, مرغزارها, كنارجويها بخصوص در خاكهاي شور و در زمينهاي پست تا نسبتاَ مرتفع ديده مي شود. گل خطمي در اروپاي مركزي, كشورهاي بالتيك, مناطق حاشيه رود خانه هايي كه به درياي سياه و خزر مي ريزند و در غرب سيبري تا آسياي مركزي يافت مي شود.ريشه ها و برگها اندامهايي از گياه هستند كه دارويي مي باشند. امروزه ريشه و برگ از گياهان كشت شده جمع آوري مي شوند. ريشه ها در پاييز برداشت مي شوند و قبل از كندن پوست آنها بايد در زيرزمين و يا در يك محلي بصورت موقتي انبار شوند. در طي عمل پوست كندن لايه چوب پنبه اي و بخش كورتكس برداشته مي شود و سپس ريشه ها تكه تكه مي شوند و در حرارت ۴۰ درجه سانتي گراد خشك مي شوند. برگها قبل از مرحله گلدهي جمع آوري مي شوند. داروي حاصله نبايد داراي برگهايي باشد كه مورد حمله زنگ ياديگر آفات قرارگرفته باشند. ماده دارويي بوي معطر و طعم موسيلاژي نسبتا شيريني دارد و حاوي ۱۰ درصد تركيبات موسيلاژي ناشناخته است. بعلاوه, ريشه ها حاوي تركيبات ديگر مانند نشاسته (حدود ۳۸ درصد), قند(حدود ۱۰ درصد) و قند اينورت مي باشد. برگها علاوه بر موسيلاژ حاوي مقدار كمي اسانس فرار ( ۲درصد ) مي باشند. ماده موسيلاژ خلط آور است, سوزش غشا مخاطي راتسكين و التهاب را كاهش مي دهد.ماده دارويي به صورت خيس شده در آب سرد و بصورت شربت يا چاي براي درمان بيماريهاي تنفسي كه غشاء مخاطي ملتهب شده و مي سوزد مصرف داخلي دارد و سرفه شديد و تنگي نفس راتسكين مي دهد. در بيماريهاي كودكان اين دارو اثر بسيار خوبي براي درمان اسهال و بيماريهاي روده اي دارد. ماده دارويي اصولا از گياهان كشت شده دربلژيك, آلمان و ايالات متحده آمريكا بدست مي آيد و كشت و كار گل خطمي از قرن هجدهم شروع شده است.

روناس

روناس يك گياه دائمي است كه گل دهي آن از خرداد تا مرداد مي باشد. بصورت بومي در كشورهاي اروپايي حاشيه مديترانه و تركيه مي رويد و قبلا بطور وسيعي در فرانسه كشت مي شد و ماده رنگ طبيعي موجود آن بنام آليزارين براي رنگ كردن شلوارهاي قرمز پياده نظام فرانسويان و نيز براي بعضي مقاصد ديگر مثل كلاههاي قرمز تركيه اي استفاده مي شود. در حال حاضر اين گياه براي مقاصد پزشكي در اروپا و آسياي مركزي كشت مي شود. از زمانهاي بسيار قديم در نواحي مديترانه اي كشت و پرورش داده مي شده است. ريشه اين گياه در بهار ( فروردين ) و يا پاييز ( مهر ) از گياهان دو ساله و يا استثنائا سه ساله برداشت مي شود. آنها ابتدا تميز شده و سپس خشك مي شوند. حرارت اعمال شده بطور معمول مصنوعي و كمتر از ۵۰ درجه سانتي گراد است. داروي حاصله داراي بوي مشخص و داراي مزه قدري تلخ و قابض مي باشد. داراي مشتقات انتراكينوني كه پيگمانهاي محلول در آب هستند. يكي از مهمترين عواملي درماني موجود آن روبريتيك اسيد مي باشد.خاصيت جلوگيري از تشكيل سنگ در كليه و مجاري ادراري و ادرار آور است و نيز داراي اثر ضدعفوني كنندگي و مسكن مي باشد. دارو بصورت پودر مصرفي داخلي داشته بفرم جوشانده در تهيه چاي علفي مخلوط و بصورت تركيبي ويژه دردرمان سنگ هاي كليه و مثانه كاربرد دارد. ثابت شده است كه نقش فعالي در تخريب سنگها و دفع آن توسط ادرار دارد. اين گياه همچنين سبب شل شدن كشش عضلاني مي گردد. در استعمال خارجي اين دارو گاهي براي درمان آبسه و زخمهايي كه ديربهبود هستند بكار مي رود.

زعفران

زعفران يك گياه علفي چند ساله است كه داراي كورم مي باشد و از شهريور تا آبان گل مي دهد. اين گياه زراعي است و بومي مناطق شرق مديترانه تا خاورميانه مي باشد. كلاله ها كه از گلها جدا مي شوند به منظور اهداف دارويي جمع آوري مي شوند. ابتدا آنها را در سايه خشك كرده و سپس روي غربالي روي آتش ملايم قرار مي دهند. جمع آوري پرزحمت است. تا ۰۰۰/۲۰۰ كلاله عملكردي برابر با يك كيلوگرم دارو رامي دهد. دارو به رنگ نارنجي مايل به قرمز براقي مي باشد و بو و طعم تندي دارد. آن را بايد در ظروف سربسته نگهداري كرد زيرا به راحتي رنگ, عطر و طعم خود را از دست مي دهد. بدليل اينكه زعفران گران است اغلب آن را با مواد خام كه رنگ مشابهي دارند مانند گل هميشه بهار و گلرنگ مخلوط مي كنند. حاوي رنگدانه و مقادير كمي اسانس مي باشد. درد را تسكين مي دهد و بعنوان ضد تشنج عمل مي كند. زماني بعنوان دواي خانگي مصرف داشت ولي امروزه براي درمان بيماريها استفاده نمي شود. البته بيشتر بعنوان ادويه و رنگ غذاها بخصوص غذاهاي مشرق زمين كاربرد دارد. مصرف خيلي زياد زعفران ممكن است باعث مسموميت جدي در اثر التهاب موضعي غشاء مخاطي و خونريزي شود. امروزه زعفران بعنوان دارو اهميت زيادي ديگر ندارد زيرا هزينه زيادي داشته و مقدار زيادي گل لازم است تا فقط مقداركمي دارو تهيه شود. زعفران بطور گسترده اي در اسپانيا كشت مي شود كه توليد سالانه آن حدود ۰۰۰/۱۰۰ كيلوگرم مي باشد. در قرون وسطي زراعت زعفران در مناطق مديترانه و اروپاي مركزي گسترده شده و در اين مناطق بعنوان رنگ استفاده مي شده است. در انگلستان زماني كشت و كار مي شد ولي امروزه بصورت وحشي يافت مي شود. زعفران در جنوب فرانسه, ايتاليا, سيسيل, مجارستان, يونان, تركيه, ايران, هند و چين نيز كاشته مي شود.

رازیانه

رازيانه يك گياه دو ساله يا چند ساله است كه از تير تا مهر گل مي دهد و بنظر مي رسد بومي شرق مديترانه باشد.اغلب بصورت وحشي در اروپاي غربي و مركزي,. چين, ژاپن, اتيوپي, آفريقاي جنوبي, آمريكاي شمالي و جنوبي و نيوزيلند ديده مي شود. رازيانه در زمينهاي باير, تاكستانها و در كنار جاده ها و مسيرهاي راه آهن در آب و هواي گرمتر رشد مي كند. بخش هاي جمع آوري شده ميوه ها مي باشند. گياهان را قبل از رسيدگي كامل ميوه برداشت مي كنند و بصورت دسته اي قرار داده و تا رسيدگي كامل آنها را رها مي كنند. سپس آنها را براي كوبيدن روي پارچه هاي كتاني قرار مي دهند. بعد از تميز كردن ميوه ها را خشك مي كنند. دارو بوي خوش و ادويه اي دارد و مزه شيرين و سوزنده اي دارا مي باشد. حاوي ۵/۲ تا ۶ درصد اسانسهاي فرار مي باشد. ضد عفوني كننده و ضد التهاب است كه عمدتا براندامهاي تنفسي و هضمي اعمال مي شود و اثر ضد تشنجي بر ماهيچه شل دارد. بنظر مي رسد شيردهي را تحريك مي كند. البته مصرف زيادي از آن انقباض تشنجي بهمراه دارد. دم كرده آن يا در چاي علفي و شربت بعنوان اكسپكتورانت براي درمان بيماريهاي بخشي تنفسي فوقاني و بعنوان مسكن و ضد عفوني كننده معده و روده همراه با نفخ و تشنج مصرف دارد. اسانس فرار حاصل از بذرها جنبه دارويي داشته و در صنايع غذايي نيز مصرف دارد. ميوه ها جنبه ادويه دارند. دارو از گياهان زراعي بدست مي آيد كشورهاي عمده توليد كننده آلمان, فرانسه, بلغارستان, مجارستان و شوروي سابق مي باشد.

مرزه

گياه چند ساله اي است كه گل آوري آن از تير تا شهريور مي باشد. مرزه گياه بومي مديترانه شرقي و جنوب غربي آسيا است. رشد آن در مناطق شيبدار سنگلاخي, مزارع و كناره بزرگراه ها و راه آهن مي باشد. هم بصورت وحشي و هم كشت شده در نواحي مديترانه, اروپاي مركزي, هند, آفريقاي جنوبي و آمريكاي شمالي يافت مي شود. احتمالا براي اولين بار در ايتاليا كشت شده و بدين علت است كه در قرن نوزدهم نيز در اروپاي مركزي عمدتادر باغات صومعه ها كاشته مي شد. قسمت هاي هوايي بانضمام برگ ها و در بعضي مواقع فقط قسمت هاي فوقاني گل دار جمع آوري مي گردد. بصورت خوشه اي دسته شده و يا بر روي قابهاي چوبي پهن كردن و در سايه و با حرارت مصنوعي كمتر از ۴۰ درجه سانتي گراد خشك مي شوند. اين دارو داراي عطر و بوي تند و زننده اي با مزه اي كه طعم فلفل را به ياد مي آورد و بعد درون ظروف حلبي نگهداري مي شوند. اين گياه داراي ۸/۰ تا ۵/۱ درصد اسانس بهمراه تانن, رزين و موسيلاژ مي باشد. داراي خاصيت بادشكن, كمك به هضم و داراي خاصيت ادرار آوري ملايم و همچنين دافع كرم مي باشد. بصورت دم كردني در گرفتگي معده وروده و همچنين بسيار موثر در دفع كرم مي باشد. برگهاي خام آن عمدتا بهمراه لوبيا و سالاد فصل, خيار, ماهي, گوشت, كالباس و سوسيس مصرف مي شود. اسانس اين دارو درصنايع غذايي كاربرد دارد. دارو بصورت وحشي جمع آوري مي شود. منبع اصلي تهيه آن نواحي مديترانه مي باشد. همچنين به ميزان محدود در اروپاي مركزي و ديگر نواحي كشت مي شود. داروي خام تهيه شده از ديگر گونه هاي آن مثل هر دو در نواحي مديترانه اي مي رويد كاربرد دارويي دارند.

نعناع

نعناع يك گياه علفي چند ساله است كه از خرداد تا مرداد گل مي دهد. اين گياه حاصل هيبريد است كه در اواخر قرن هفدهم بوسيله گياه شناس انگليسي به نام جي. ري تشريح شده است. اين هيبريد بنظر مي رسد منشأ تمام واريته هاي نعناع باشد كه در حال حاضر كشت و كار مي شوند. نعناع بطور گسترده اي در اروپا, جنوب و شرق آسيا, آمريكاي شمالي و جنوبي و استراليا كشت مي شود. اين گياه بصورت وحشي هم يافت مي شود. بخش هاي جمع آوري شده برگها يا بخش هاي هوايي بدون گل هستند. آنها را قبل از گلدهي جمع آوري كرده وبسرعت در سايه يا در حرارت ۴۰ درجه سانتي گراد خشك مي كنند. بهترين روش ذخيره كردن در كارتن ياسبد است و ظروف پلاستيكي مناسب نيستند زيرا اسانس فرار را جذب مي كنند. طعم تندي دارد. حاوي حدود ۲ درصد اسانس فرار است كه بيش از ۵۰ درصد منتول دارد. حاوي تانن و تركيبات تلخ است. عمل هضم و ترشح صفرا را افزايش مي دهد. نفخ و انقباض عضلات را نيز تخفيف مي دهد. دم كرده آن يا بصورت مخلوط با چاي علفي براي بيماريهاي روده و معده, نفخ, اختلالات كيسه صفرا و تشنج مصرف مي شود. كاربرد خارجي آن براي خارش پوست مي باشد. اسانس فرار استخراج شده باعث تحريك ترشح صفرا شده و ضد تشنح و ضد التهاب مي باشد. همچنين بعنوان چاشني و معطر كننده خميردندان و آبشوي دهان استفاده مي شود. اندامهاي دارويي از گياهان زراعي جمع آوري مي شوند. واريته هاي ميچام در انگشتان و مولتي منتا در آلمان وجود دارند. البته ديگر گونه هاي نعناع كه نام خود را از محل جغرافيايي گرفته اند نيز وجود دارند.

خردل سیاه

خردل سياه يك گياه علفي يكساله است كه از ارديبهشت تا مهر گل مي دهد و به احتمال خيلي زياد بومي شرق مديترانه است ولي بعضي محققين اعتقاد دارند بومي جنوب غربي اروپا تا آسياي مركزي مي باشد. كشت و كار خردل سياه باعث شده است تا در سرتاسر دنيا پراكنده شود و در حال حاضر بصورت وحشي و زراعي ديده مي شود. اين گياه در كنار جاده ها, حاشيه رودخانه ها و در زمينهاي پست و مرتفع در زمينهاي غرقابي يافت مي شود.تركيبات موثره در بذر مي باشند. گياهان به محض اينكه رنگ ميوه ها زرد متمايل به قهوه اي بشود برداشت مي شوند. سپس بصورت دستجاتي ميشوند, كناري مي گذارند تا برسد, سپس كوبيده شده و تميز مي شوند. دارو بدون بو است, طعم روغن مي دهد و باعث سوزش زبان مي گردد. در حضور رطوبت بذور اسانس فراري توليد مي كنند كه باعث سوزش چشم ها مي شود و باعث تحريك اشك مي گردد. بذور حاوي گليكوزيدهاي خردل است كه در اثر هيدروليز, اسانس فرار خردل حدود ۳۰ درصد اسانس, پروتئين و ديگر تركيبات توليد مي كند. اسانس فرار پوست و غشاهاي مخاطي را مي سوزاند. البته به مقدار كم ترشح شيره معده را افزايش و اشتها را تحريك مي كند. از نقطه نظر دارويي در گچ و ضماد براي درمان روماتيسم, التهاب حاد مجاري تنفسي و بهبود خون رساني استفاده مي شود. البته مصرف زياد آن مانند گچ باعث سوزش و ايجاد تاول روي پوست مي شود. در گذشته از بذر براي استخراج اسانس استفاده مي كردند كه در حال حاضر اين اسانس سنتر مي شود. بذور خردل سفيد ( Sinapis Alba ) بيشتر استفاده مي شوند و در صنايع غذايي نيز كاربرد دارد. دارو از گياهان زراعي بدست مي آيد. خردل سياه عمدتاَ در هلند و كشورهاي منطقه مديترانه و آمريكاي شمالي كشت مي شود.

خشخاش

خشخاش يك گياه علفي يكساله است كه از تير تا مرداد گل مي دهد و قرنهاست كه كشت وكار مي شود. خشخاش به احتمال زياد بومي خاورميانه است ولي امروزه در مناطق معتدل نيمكره شمالي براي دانه هاي روغني آن و بعنوان داروي گياهي و براي توليد ترياك در كشورهاي مناطق مديترانه اي تا كشورهاي نيمه حاره آسيا,. چين و ژاپن كشت مي شود. كشت و كار خشخاش در اروپا و آسيا بنظر مي رسد از شرق به غرب بوده است. ماده خامي كه جنبه دارويي دارد ماده شيرمانندي است كه در اثر ايجاد بريدگي روي كپسولهاي نارس خارج مي شود. منابع اصلي ترياك كشورهاي تركيه ( آسياي صغير ), هند, شوروي سابق و چين مي باشد. كپسولهاي خشك شده ماده خام دارويي در بسياري از كشورهاي اروپايي هستند. ترياك خام و كپسولهاي خشك حاوي الكالوئيدهاي بي نهايت سمي هستند كه بيش از ۲۰ تاي آنها تاكنون شناسايي شده اند. ترياك حاوي حدود ۱۲ درصد مورفين و كپسولهاي خشك خيلي كمتر يعني ۳/۰ تا ۲/۱ درصد مورفين دارند. مهمترين الكالوئيدهاي ترياك شامل مورفين, ناركوتين, پاپاورين, كدئين, تبائين و نارسئين مي باشند. مورفين درد را كاهش مي دهد حتي زماني كه داروهاي استاندارد تاثيري ندارند و بر مركز عصبي مسكن است. كدئين اثرات كشنده درد داروهاي متعدد را كاهش مي دهد و تمايل به سرفه كردن را متوقف مي كند. پاپا ورين انقباضات عضله شل را تخفيف مي دهد. در داروسازي اين الكالوئيدها جزئي از داروها هستند. مورفين و ترياك خام تابع قوانين بين المللي مواد مخدر هستند و بنابراين توليد آنها و داروهاي ساخته شده از آنها تحت نظر دولتها مي باشند.